توانایی یافتن اندامها بدون کمک بینایی واکنش با تغییرات گرانش متفاوت است. این نتیجه گیری توسط دانشمندان دانشگاه موناس و مرکز هوایی و فیزیکی آلمان ارائه شده است. به نظر می رسد که در پروازهای پارابولیک که بدون وزن و اضافه بار تقلید می کنند ، برخی از انواع فضا احساس گم شدن می کنند ، در حالی که برخی دیگر هنوز پایدار هستند. این اثر در مجله Test Brain Research (EBR) منتشر شد.
لوازم جانبی (اگر نه – احساس موقعیت) توسط سیگنال های گیرنده های موجود در عضله و مفاصل و همچنین اندام های تعادل در گوش داخلی تشکیل می شود. اگر چشمان خود را ببندید ، به ما راه می رود ، به چیزها می رسیم یا می فهمیم که دست کجاست.
گروه UVE PROSTE و Bernhard Weber همان روش های اندازه گیری حساس را با همان گرانش بررسی کردند. داوطلبان سه نوع کار را انجام دادند: ترکیب دو دست ، فقط یک دست در موقعیت دست دیگر یا کپی کردن موقعیت حافظه قبلی دست.
نتیجه غیر منتظره است. در شرایط اضافه بار ، شرکت کنندگان غالباً گیج می شوند و معتقدند که دست آنها در واقعیت بیشتر گسترش می یابد. در هیچ جاذبه ، خطا. این ناهنجاری ها در ترکیب و نشانه ها مشاهده شده است. اما بازسازی حافظه دست به گرانش بستگی ندارد.
دانشمندان بر این باورند که برخی از سیگنال های واقعی از محورهای عضلانی حساس به تغییر در مفاصل هستند. اما یک کانال دیگر وجود دارد – حافظه و پردازش مرکزی سیگنال های مغز. او خود کسی است که حتی با تغییر گرانش ، ثبات این احساس را تضمین می کند.
نویسندگان خاطرنشان می کنند که نتایج به توضیح بی نظمی فضانوردان کمک می کند. بعضی اوقات در تاریکی ، آنها احساسات خود را در دست خود از دست می دهند ، می توانند مانع کار با دستگاه شوند. محققان بر این باورند که لباس های الاستیک که باعث افزایش بار در مفاصل می شود می تواند تا حدی حساسیت گیرنده های عضلانی را بازگرداند و احساس بدن را در بدن در فضا بازگرداند.