بشریت بدون آتش به هیچ چیز نمی رسید – کشف آن موفقیت اصلی فناوری در کل تاریخ تمدن بود. اما دقیقا چه زمانی مردم برای اولین بار از آن استفاده کردند؟ پورتال arstechnica.com صحبت کنید در مورد یک کار علمی که پاسخ را پیدا کرده است – خیلی زودتر از آنچه فکر می کردیم.
محل حفاری در بارنام، انگلستان بخشی از یک گودال سفالی متروکه است که کارگران برای اولین بار در اوایل قرن بیستم ابزارهای سنگی را در آن یافتند. اما 400000 سال پیش، باید متفاوت به نظر می رسید: مکانی ایده آل در کنار برکه ای با رودخانه کوچکی که به داخل آن می ریزد، احاطه شده توسط جنگل ها و مزارع. در این منطقه هیچ جمجمه ای از انسان ها وجود ندارد، اما باستان شناسان یک جمجمه نئاندرتال را در 100 کیلومتری جنوب بارنام پیدا کرده اند. یعنی به احتمال زیاد، این مکان زمانی یک توقفگاه نسبتاً آرام برای نئاندرتال ها بوده است.
به گفته باستان شناسان، مرکز این محوطه، آتشدانی به اندازه یک آتش کوچک است. امروزه تنها تکهای از رسوبات رسی قرمز آتشین آن را به ما یادآوری میکند – در مقابل خاک رس زرد در سایر مناطق سایت متمایز است. هنگامی که شومینه های باستانی روشن می شدند، آتش خاک رس زرد اشباع شده از آهن را گرم می کرد و منجر به تشکیل قطعات کوچک هماتیت می شد و به خاک رس پخته شده رنگ قرمز آن را می داد.
و در آنجا، در میان خاک رس، دانشمندان دو قطعه کوچک از یک کانی سولفیدی براق – پیریت را پیدا کردند که مهمترین ابزار عصر حجر بود. قبل از اینکه مردم یاد بگیرند که سنگ چخماق را به سنگ چخماق بزنند تا جرقه ایجاد کنند، سنگ چخماق و پیریت را می کوبیدند. بنابراین، یافته های باستان شناسان نشان می دهد که نئاندرتال ها 400000 سال پیش آتش می ساختند و آتش روشن می کردند.
اگرچه روشن کردن آتش امروزه چندان پیچیده نیست، اما در گذشته های دور نیاز به فناوری بسیار پیشرفته ای داشت. کشف آتش و تکنیک های کنترل اندازه و دمای آن پیشرفتی بود که راه را برای تقریباً هر فناوری دیگری هموار کرد. ابزارهای سنگی، آشپزی، متالورژی – و حتی ریزپردازنده ها یا موشک های باری سنگین.
علاوه بر این، آتش چیزی منحصر به فرد را به مردم می دهد – زمان بیشتری. شومینه ها به عنوان مکان های اجتماعی ایفای نقش می کردند که در آن افراد باستانی می توانستند پس از تاریک شدن هوا با هم معاشرت کنند. از آنها، اجداد ما زبان و اساطیر را توسعه دادند که به نوبه خود نقش مهمی در حفظ روابط اجتماعی در فواصل طولانی یا در گروه های اجتماعی پیچیده ایفا کرد.
به این دلایل، باستانشناسان مدتها تلاش کردهاند که دقیقاً زمان وقوع این اکتشاف را دریابند – بسیاری موافقند که آتش در زمانهای مختلف در نقاط مختلف جهان کشف شده است. مشکل این است که یافتن شواهد آتش سوزی دشوار است. آنها در طبیعت زودگذر هستند. قطعه کوچک خاک رس سوخته در بارناما نیم میلیون سال است که آتش ندیده است.
دانشمندان گمان می کنند که اولین انسان های انسانی که آتش را اهلی کردند در بهره برداری از آتش سوزی های جنگلی ماهر بودند. به عنوان مثال، ممکن است برخی از انسانهای ارکتوس شاخهای در حال سوختن را در بیابان برداشته باشند، سپس آن را با احتیاط به اردوگاه ببرند تا غذا را از آتش بپزند یا شبها شکارچیان را از خود دور کنند. شواهد این استفاده از آتش به بیش از یک میلیون سال قبل برمی گردد – آنها در کنیا و آفریقای جنوبی پیدا شده اند.
اما روشن کردن آتش به میل خود، در زمان مناسب، بسیار دشوارتر است – اما اگر می خواهید امروز غذا بپزید بدون اینکه منتظر بمانید تا رعد و برق به طور تصادفی بوته ای را مشتعل کند، برای زندگی نیز مهم تر است. نئاندرتالها در اروپا احتمالاً از حدود 400000 سال پیش بر اساس بقایای آتشگاهها در فرانسه، پرتغال، اسپانیا و انگلیس شروع به استفاده از آتش کردند. اما در هیچ یک از این مکانها، باستانشناسان نشانههایی پیدا نکردند که نئاندرتالها خودشان آتشسوزی کردند. موارد مشابه تنها 50000 سال پیش بر اساس قطعات پیریت و تبرهای دستی – ابزارهای سیلیکونی باستانی – که در فرانسه یافت شد، شروع شد.
یافته کشف شده در بارناما این بازه زمانی را به میزان قابل توجهی افزایش داده است. مطمئناً می توانید شواهد باستانی تری پیدا کنید که نشان می دهد نئاندرتال ها زودتر از آنچه ما فکر می کنیم بر آتش تسلط یافته اند.
برخی شواهد نشان می دهد که آتش باید آغاز می شد. اول از همه، آتشسوزیهای جنگلی آثاری را در رسوبات باقی میگذارند که میتواند هزاران سال باقی بماند – ذرات میکروسکوپی زغال چوب و خاکستر. اما آتش سوزی در بارناما زمانی رخ داد که این منطقه هنوز در اواسط فصل آتش سوزی جنگلی قرار نداشت. علاوه بر این، شواهد شیمیایی، مانند وجود مولکولهای کربن سنگین در سنگ زیر شومینه، نشان میدهد که آتشسوزی ناشی از آتشسوزی خانه بوده است.
اما البته مهم ترین تایید این نظریه پیریت است. نمی توان گفت که این ماده معدنی طبیعی رایج در منطقه بارناما است. نئاندرتال ها برای یافتن آن باید حداقل 12 کیلومتر در جنوب شرقی سفر می کردند. و در حالی که افراد کمی می توانند در برابر وسوسه برداشتن یک سنگریزه براق مقاومت کنند، قطعات پیریت ممکن است کاربردهای عملی تری داشته باشند.