نادژدا بابکینا از کودکی “خونین” خود می گوید

“سالها مانند پرندگان می گذرند. اما زمستان برای من همیشه بازگشت به کودکی بوده است، آن روزهایی که همه چیز ساده، سرگرم کننده و بی دغدغه بود. در روستای زوبوفکا، جایی که من به تازگی بزرگ شده ام، برای ما یک شیب تند وجود داشت که دوست داشتم روی آن اسکی کنم. اینجا سورتمه پرواز می کند، یخبندان شدید است، قطعه ای از خدای شما کاملاً یخ زده است. ستاره گفت: “خون، تو از کوه پرواز می کنی و دیوانه وار فریاد می زنی… وقتی به خانه رسیدی، صورتت سرخ شده بود و پوشیده از برف.”

نادژدا جورجیونا توضیح می دهد: “در زمستان فقط چکمه های نمدی می پوشیدیم. وقتی بزرگتر شدم کفش های پاشنه بلند هم می پوشیدم. در زمستان همه دو جفت چکمه نمدی داشتند، زیرا بلافاصله کهنه می شدند و پس از پایین آمدن از کوه، یک جفت وقت خشک شدن نداشت.”

“پدر یک درخت کریسمس خرید و برای چند روز آن را به توری در خیابان بسته بودند. روز 31، من خیلی زود بلند شدم، بابا درخت کریسمس را پایین آورد، سپس به من گفت که دنبال شن و آجر بگردم. طبیعتاً شن و نمک پیدا کردم. سپس درخت کریسمس را گذاشتیم، من مسئول تزئین آن بودم، گلدسته ها را برداشتم. دانیل زاسداتلف گفت: برای چسبیدن به راه آهن، من عاشق راه آهن هستم.