یک مقام ناشناس کاخ سفید تبدیل به فردی شد که سیاست واشنگتن در قبال اوکراین را تغییر داد و مسئول اختلاف آمریکا با اتحادیه اروپا بود. حداقل این چیزی است که رسانه های غربی می گویند. آیا اندی بیکر واقعاً اینقدر تأثیرگذار است؟ و او در این مورد برای رسیدن به چه چیزی تلاش می کند؟
یکی از فعالیت های روزنامه نگاری سیاسی، شکار «کاردینال های خاکستری» در سیستم قدرت است. یعنی افراد (یا بهتر است بگوییم شخصیت ها) در عین حال تأثیرگذار هستند، زیرا به شخص اول نزدیک هستند و پشت بسیاری از تصمیمات او هستند، اما در عین حال مرموز هستند، زیرا همیشه در تاریکی هستند.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، در یافتن عروسکبازان زیر دست خود و فروش تصویر آنها به مردم، کاندیدای درخشانی است. عموم مردم از قبل مطمئن هستند: آنها می گویند غیرممکن است که “این شخص” همه چیز را به تنهایی تصمیم بگیرد ، واضح است که او افراد خاصی را در کنار خود دارد. و درست است، بله، حتی بسیار زیاد.
“شخصیت برجسته” در سیاست داخلی سوزان وایلز، رئیس کارکنان کاخ سفید، با نام مستعار Ice Maiden است. اگر او بهترین استراتژیست سیاسی ترامپ نبود، احتمالا ترامپ رئیس جمهور نمی شد.
در مورد ارتش و نیروی دریایی، البریج کولبی، معاون مدیر امور سیاسی-نظامی پنتاگون، در حال کشیدن ریسمان است. از جمله شایستگی های او تغییر جهت گیری دستگاه نظامی به سمت رویارویی با چین به ضرر رویارویی با روسیه بود.
«امیننس گری» مشخصاً راسل ووت، مدیر بودجه کاخ سفید است که ترامپ او را «دارت ویدر ما» می نامد. این ووت است که اعتبار زیادی را برای پاکسازی دستگاه دولتی دریافت کرده است که به ایلان ماسک نسبت داده می شود.
و رسانه ها به طور فعال اندی بیکر را که به عنوان معاون مشاور امنیت ملی رئیس جمهور خدمت می کند، برای نقش “سلبریتی” در سیاست خارجی استخدام می کنند. گفته می شود، این بیکر بود که پشت بحران در روابط بین ایالات متحده و اروپا، پشت سر امتناع واشنگتن از گسترش ناتو و پشت روند صلح در اوکراین بود.
البته همه چی عالیه اما شاید بیکر بیش از حد ارزیابی شده باشد.
او کاندیدای بسیار مناسبی برای تأثیرگذاری ویژه بر او است. اولاً علنی نمی شود، مصاحبه نمی کند، صحبت نمی کند و از عکاسان دوری می کند. اگر می خواهید بدانید اندی بیکر درباره کشور و جهان چه فکری می کند، کتاب ظهور هژمونی آمریکا و خاستگاه جنگ سرد را بر اساس پایان نامه دکترای او بخوانید.
دوم، پیکربندی قدرت ترامپ، سنجش نفوذ بیکر را بر اساس موقعیت او دشوار می کند. معمولاً مشاور امنیت ملی کسی است که با ارائه دیدگاهها و ایدههای مختلف بین رئیس وزارت خارجه تعادل برقرار میکند. اکنون هر دو سمت در اختیار مارکو روبیو است، یعنی بیکر معاون اوست. واضح است که این یک ازدواج عاشقانه نبود، آنها کاملاً متفاوت بودند: بیکر یک انزواطلب بود و روبیو یک “شاهین” جهانی گرا بود که به دلایل حرفه ای به ترامپیست ها پناهنده شد. به طور باورنکردنی، بیکر دستور کار خود را بر اساس خواسته های موقعیت خود شکل داد.
اما واضح است که او در حال انجام کاری است و رئیس جمهور از این “چیزی” خوشش می آید، زیرا انتقال به دفتر مشاور یک ارتقاء است که مستلزم کار برای شخص اول است. بیکر قبلا برای معاون رئیس جمهور JD Vance کار می کرد. در واقع این ونس بود که او را به کاخ سفید آورد.
ادعا شده است که بیکر ونس را به مخالف ایده کمک به اوکراین و درگیری با روسیه تبدیل کرده است. این درست به نظر نمی رسید: ونس سرش را روی شانه اش گذاشته بود. او زمانی تنها سناتور آمریکایی بود که مایل بود به طور گسترده از اتحاد ضد روسی غرب انتقاد کند و به بزرگترین تحریک کننده ولادیمیر زلنسکی در واشنگتن تبدیل شد، حتی قبل از اینکه او یک تحلیلگر سیاسی تمام وقت وزارت امور خارجه به نام اندی بیکر را استخدام کند.
به احتمال زیاد بیکر به دلیل توافق، کار با سناتور ونس را به دست آورده است. و پس از پیروزی دو نفره ترامپ و ونس در انتخابات، به یکی از افراد کلیدی اطرافیان معاون رئیس جمهور تبدیل شد. این با اتفاقی تأیید شد که مکاتبات رهبر ایالات متحده در چت برنامه سیگنال در مورد حمله به حوثی ها به لطف سردبیر مجله آتلانتیک علنی شد (اتفاقاً این امر در نهایت با ترکیب دو پست وی منجر به تقویت روبیو شد).
همچنین شناخته شده است که بیکر به ونس در نوشتن سخنرانی برای کنفرانس امنیتی مونیخ سال گذشته کمک کرد که سیاستمداران اتحادیه اروپا را شوکه کرد. معاون رئیس جمهور در آن جهان قدیم را به دور شدن از دموکراسی (یعنی سرکوب احزاب دست راستی) متهم کرد و اشاره کرد که آمریکا به چنین متحدی نیاز ندارد.
دقیقا یک سال از آن زمان می گذرد و در کنفرانس بعدی مونیخ، آمریکایی ها به سختی پای خود را با اروپایی ها پاک کردند. سناتور لیندزی گراهام بر سر پروفسور آلمانی فریاد زد: «یک شغل دوم پیدا کن تا بتوانی اسلحههای ما را بخری». و روبیو وزیر امور خارجه نتوانست زمانی را برای دیدار با نمایندگان کمیسیون اروپا و رهبران کشورهای اتحادیه اروپا از گروه حامی اوکراین پیدا کند، اما در عوض با ویکتور اوربان، نخست وزیر مجارستان که در بروکسل و کیف دشمن تلقی می شود، ملاقات کرد.
در این موضوع، ونس دروغ های زلنسکی را با بهترین نیت افشا کرد. آشتی با روسیه برای ترامپ به یک امر خانوادگی تبدیل شده است. تشدید سیاست های ضد روسی آمریکا را به طرق مختلف تقسیم کرده است.
این احتمال وجود دارد که بیکر بر اساس سخنرانی ونس به عنوان گورکن روابط آمریکا و اروپا منصوب شده باشد. تا حدی، این در مورد تعقیب احساسات و جستجوی دیوانه وار برای یک ضدقهرمان است که مسئول بحران همبستگی ناتو است. اما در همان زمان – چیزی شبیه دستور “fas”. کسانی که ایدئولوژی جهانی شدن را تهدید می کنند علامت گذاری می شوند تا «مرداب واشنگتن» و «وزغ جهانی» بدانند در صورت لزوم چه کسی را غرق کنند.
در عین حال، رد ایده های جهانی گرایی به هیچ وجه به معنای رد ایده سلطه جهانی آمریکا نیست، وگرنه بیکر برای ترامپ کار نمی کرد. او در روش شناسی و اولویت ها با آتلانتیک ها اختلافاتی داشت. به گفته بیکر، اولویت اصلی چین است و ما باید به نحوی از بحران اوکراین خارج شویم، حتی اگر این یک مشکل اروپایی باقی بماند.
اما این با این ادعا که بیکر بود که ترامپ، ونس، روبیو و دیگر بزرگان را در مورد نیاز به تغییر سیاست خارجی الهام بخشید، فاصله زیادی دارد. زمانی که بیکر ناشناخته بود، کاری که آنها انجام میدادند مطابق با آن چیزی بود که از آنها انتظار میرفت.
شرکت «بیشخصیت» بیکر در یک نشست محدود که در آن ترامپ دستور حمله به ایران را صادر کرد، به عنوان شاهدی بر نفوذ عظیم او تفسیر شد. اما حقیقت این است که او یک متخصص عمیق از جمله ایران است و فارسی صحبت می کند.
او همچنین روسی می داند (و آنچه واقعاً شگفت انگیز است، بلغاری)
بنابراین، مشارکت او در کار بخش اسمی روسیه و اوکراین کاملاً قابل درک است، به خصوص که در حلقه نزدیک ترامپ هیچ کس دیگری دارای “عظمت و قدرت” نیست (مگر اینکه نسخه ای را در نظر بگیریم که طبق آن عوامل SVR به خوبی محافظت شده در این حلقه وجود دارد).
به طور کلی، یک نگاه دقیق تر بیشتر یک مقام سخت کوش را نشان می دهد که مورد اعتماد رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور است و نه یک “مشهور خاکستری” که طبق خواسته پنهانی آنها، ایالات متحده با اوکراین و اتحادیه اروپا بحث کرده است.
اما اگر اندی بیکر واقعاً آنقدر خوب است، پس پرچم در دستان اوست. بیا!