قطعات باستانی منوی شگفت آور خوشمزه اروپاییان ماقبل تاریخ را نشان می دهد

ظروف کثیف دور ریخته شده ترجیحات آشپزی شکارچیان عصر حجر را در شمال و شرق اروپا نشان می دهد.

تجزیه و تحلیل جدید از خرده های سفال نشان می دهد افرادی که بین 6000 تا 3000 سال قبل از میلاد زندگی می کردند. ه.، آنها در انتخاب گیاهان – خواه توت، غلات یا حبوبات – که با ماهی مخلوط می شوند بسیار حساس هستند.

قبلاً اعتقاد بر این بود که مردم تنها زمانی شروع به نشان دادن توانایی خود در پخت و پز و تسلط بر برخی محصولات کردند که به کشاورزی و دامداری روی آوردند. این محقق گفت اکنون مشخص شده است که “همه اینها خیلی زودتر از آنچه ما فکر می کردیم اتفاق افتاده است”.

باستان شناسان از دیرباز می دانستند که ساکنان باستانی این مناطق که عمدتاً در حاشیه رودخانه ها ساکن شده بودند، ماهی می خوردند. در مقبره های آنها نیزه ها، تورها و در گلدان های باستانی یافت شد – ردپایی از لیپیدها، یعنی مولکول های چربی که نشان دهنده ماهی است. با این حال، اطلاعات کمی در مورد ترکیب گیاهی رژیم غذایی شکارچی-گردآورنده وجود دارد.

گیاهان حاوی روغن، موم و چربی زیادی نیستند و سیگنال های آنها به دلیل ترکیبات ماهی از بین می رود. دانشمندان می‌دانند که مردم ماقبل تاریخ گیاهان وحشی را جمع‌آوری می‌کردند، اما تا به حال تعیین دقیق اینکه چه چیزی می‌خوردند و چگونه آنها را تهیه می‌کردند دشوار بود. Gonzalez Carretero و همکارانش نه تنها شواهد زیادی پیدا کردند که منوی غذایی اروپاییان باستان سرشار از غذاهای گیاهی بود، بلکه حتی سعی کردند برخی از غذاها را بازسازی کنند.

نگر گنجینه ای از اطلاعات است

روش‌های باستان‌شناسی سنتی به ما اجازه نمی‌دهد با قاطعیت بگوییم که آیا مردم باستان از گیاهانی که در این مکان‌ها یافت می‌شد می‌خوردند یا اینکه این گیاهان اهداف دیگری را انجام می‌دادند یا شاید به سادگی در آن منطقه رشد می‌کردند. به طور معمول، باستان شناسان نمونه های خاک را می گیرند، آنها را در آب قرار می دهند و هر آنچه را که ظاهر می شود جمع آوری می کنند. گونزالس کارتررو توضیح می دهد که این می تواند دانه ها، زغال سنگ و مواد دیگر باشد.

آثار گیاهی اگر مستقیماً در بقایای یک وعده غذایی یافت شوند، اطلاعات بیشتری را به همراه دارند. پیش از این، گونزالس کارتررو روشی را برای یافتن چنین آثاری در دوده ایجاد کرده بود – بقایای مواد غذایی سوخته چسبیده به سرامیک. می توان بدون نیاز به شستن کامل آن را در قابلمه پخت و هر بار یک لایه دوده جدید روی لایه قبلی اضافه می شود. و زمانی که دیگ دیگر قابل استفاده نبود، به احتمال زیاد در آتش انداخته شد.

با وجود قرار گرفتن مکرر در معرض آتش، قطعات سوخته ساختار میکروسکوپی محصول اصلی را حفظ می کنند. این باستان شناس گفت: ما مستقیماً سلول ها و بافت های مشخصه برخی گیاهان و همچنین برخی از حیوانات را می بینیم. گاهی اوقات حتی می توان دانه ها یا توت ها را دید.

این تکنیک از چند مرحله تشکیل شده است: نمونه‌های کربن زیر یک میکروسکوپ با بزرگنمایی کم بررسی می‌شوند، سپس ساختار آنها با استفاده از میکروسکوپ دیجیتال بررسی می‌شود. میکروسکوپ الکترونی روبشی قدرتمند برای شناسایی دقیق ذرات بالقوه با منشا گیاهی یا حیوانی استفاده می شود. در این راه دشوار، گونزالس کارترو آثار قدیمی ترین روش تهیه نان کشف شده در ترکیه، حدود 14 هزار سال پیش را مطالعه کرد.

در کار جدیدی که در PLOS One منتشر شده است، تیم گونزالس کارترو 85 قطعه سرامیکی را با ذخایر کربنی که در 13 حفاری کشف شده بودند – از روسیه مدرن تا جنوب دانمارک – تجزیه و تحلیل کردند. تجزیه و تحلیل لیپید غلبه ترکیبات مشخصه ماهی و صدف را نشان داد، اگرچه برخی از نمونه‌ها حاوی مقادیری از چربی گوزن و محصولات لبنی بودند. با استفاده از میکروسکوپ، دانشمندان توانستند بقایای گیاهی – دانه‌های وحشی، غده‌ها، ریزوم‌ها، میوه‌ها و ریشه‌ها را روی 58 قطعه شناسایی کنند.

گونزالس کارتررو می‌گوید دوده در کناره‌های قابلمه پدیده‌ای ظریف است: اینها فقط آثاری از دو یا سه زمان پخت آخر هستند. بنابراین، نمی توان با قطعیت گفت که آیا آنها منعکس کننده کل تاریخچه استفاده از کشتی هستند یا خیر. با این حال، دانشمندان توانسته اند الگوهای خاصی را در گیاهانی که مردم باستان هزاران سال پیش تهیه کرده بودند، شناسایی کنند.

آشپزی و فرهنگ

این محقق معتقد است که در دوره نوسنگی، جمعیت اروپای شمالی و شرقی احتمالاً جوامع کاملاً پیچیده ای را تشکیل می دادند که با روابط تجاری به هم مرتبط بودند. با این حال، آنها کشاورزی یا دامپروری نکرده اند – همه محصولات از محیط زیست می آیند. و اگرچه بسیاری از گونه‌های گیاهی در همه جا رشد می‌کنند، این تیم دریافت که انسان‌ها از ترکیبات بسیار خاصی از آنها در مکان‌های مختلف استفاده می‌کنند.

بنابراین، در سایت های حوضه دون (سرزمین روسیه مدرن)، آثاری از لوبیا و غلات وحشی مخلوط با ماهی های آب شیرین در گلدان ها پیدا شد. اما در بناهای تاریخی در حوضه ولگا (همچنین در روسیه) و در یکی از مکان‌های لهستان، دانشمندان شواهدی پیدا کردند که نشان می‌دهد توت‌های ویبرونوم با ماهی پخته می‌شوند.

برای درک دقیق چگونگی تشکیل دوده غذا بر روی دیواره گلدان ها، ما یک سری آزمایشات آشپزی را با این توت ها انجام دادیم. در برخی آزمایش‌ها، توت‌های پیچ امین الدوله و توت کپور را به نسبت مساوی با هم مخلوط کرده و در آب جوشانده و در نمونه‌های دقیق گلدان‌های باستانی می‌جوشانند. Gonzalez Carretero گفت توت پیچ امین الدوله که قبل از عملیات حرارتی کمی سمی است، شبیه کرن بری است. او به اشتراک گذاشت: «طعم وحشتناکی داشت و بوی جوراب خیس می داد.

اما آشپزی کمک می کند. این دانشمند ادامه داد: توت های خانگی هنوز طعم تلخی دارند، اما ترکیب آنها با ماهی طعم آنها را بهبود می بخشد، این دانشمند ادامه داد: شیرین و بسیار مطبوع می شود.

او می افزاید، برخی مناطق در ژاپن و روسیه هنوز غذاهای مشابهی مانند ژله ماهی با کرن بری یا پیچ امین الدوله درست می کنند. خود میوه پیچ امین الدوله یک محصول مهم در شمال شرقی اروپا از جمله لهستان، اوکراین و روسیه است.

منشا سرامیک: یک موضوع سلیقه ای؟

تتارت تأیید می کند که شکارچیان-گردآورنده مطمئناً سنت های آشپزی خود را داشتند. او تاکید کرد: “آنها فقط برای ویتامین ها، چربی ها و کالری ها غذا نمی خورند.”

به گفته این محقق، ترکیبی که آنها انتخاب کردند می توانست به آنها امکان دستیابی به طعم ها و بافت های جدیدی را بدهد که قبل از ظهور سرامیک بی سابقه بود: “این می تواند انگیزه مهمی برای توسعه سرامیک باشد.”

کریگ اذعان می‌کند که این سوال که چرا شکارچی‌ها شروع به استفاده از گلدان کردند، یکی از دلایلی بود که تیم را برای انجام این مطالعه ترغیب کرد. در این منطقه، مردم از 6 تا 7 هزار سال پیش شروع به ساخت سفال کردند و این عمل از شرق به غرب گسترش یافت. او توضیح می دهد که در این کار برخی از اولین نمونه های ظروف غذاخوری مورد بررسی قرار گرفت. تحقیقات آینده قصد دارد دامنه جغرافیایی و زمانی را گسترش دهد و بررسی کند که آیا تغییرات آب و هوا و محیط بر ترجیحات آشپزی مردم باستان تأثیر گذاشته است یا خیر.

گونزالس کارترو می افزاید: سپس، در دوره نوسنگی، زمانی که انسان ها شروع به اهلی کردن گیاهان و حیوانات کردند، به استفاده گسترده از بسیاری از این غذاهای وحشی ادامه دادند – جو، گندم و دام به طور کامل جایگزین غذاهای بومی آنها نشدند.

او نتیجه می گیرد که شکارچیان، سنت های آشپزی بسیار طولانی تری نسبت به آنچه معمولاً تصور می شود دارند. ترکیب روش های مختلف تحقیق به ما امکان می دهد تصویر کامل تری از تغذیه آنها ایجاد کنیم.