اخترشناسان آمریکایی از انستیتوی فناوری کالیفرنیا ، به همراه همکاران سایر مراکز علمی ، ایده منشأ وستا – بزرگترین سیارک منظومه شمسی را کشف کرده اند. این مطالعه در مجله علوم نجومی طبیعی (ناتستاستون) منتشر شد. وستا در کمربند اصلی سیارک ها بین مریخ و MOC قرار دارد.
اندازه آن دارای قطر 525 کیلومتر است و از نظر جرم ، جسم در مقایسه با سیاره کوتوله Ceres دوم است. این تیم از وظایف ناسا سحر استفاده کرده و امکان مطالعه ساختار شی را با جزئیات فراهم می کند. تجزیه و تحلیل جدید نشان می دهد که چگالی پوشش MESTA به طور قابل توجهی بالاتر از ادعاها و تفاوت بین پوشش و هسته حداقل است. اندازه گیری لحظه بی تحرکی ، نشان می دهد که ساختار داخلی غیر منتظره غیر منتظره این بدن از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است. این ایده Ceres را به عنوان “سیاره شکست خورده” رد می کند.
طبق نسخه اول ، روند تمایز سیاره (تقسیم شده به هسته ، پوشش و پوست) روی جلیقه ممکن است شروع شود ، اما پایان نمی یابد و در مراحل اولیه متوقف می شود. فرضیه دوم ، دقیق تر نشان می دهد که یک وستا ممکن است قطعه ای از بدن اصلی بزرگتر باشد که در اثر برخورد فاجعه بار در منظومه شمسی اولیه از بین می رود. این اکتشافات یک ارزش اساسی برای درک روند شکل گیری سیاره دارند. آنها سؤالاتی در مورد منشأ شهاب سنگهای HED ، که به طور سنتی مربوط به وستا است ، می پرسند و برخی از جنبه های تکامل منظومه شمسی را مجبور می کنند. نتایج ما نشان می دهد که تاریخ وستا بسیار پیچیده تر از گذشته است.
وی تحت تأثیر فرآیندهای منحصر به فرد ، از جمله سیارات قطع شده و درگیری های دیرهنگام تشکیل شده است.